top of page

Szwajcaria i Włochy

Plan był prosty – przejechać przez Liechtenstein i Szwajcarię, zobaczyć najwyższe alpejskie szczyty, zajrzeć do Francji, spędzić kilka dni we Włoszech nad jeziorem Garda, a na koniec naładować baterie nad morzem. Tym razem również nie podróżowaliśmy sami. Nad Gardą dołączyli do nas rodzice, Pavel Jr. i Madla. I zrobiło się wesoło...

Dziennik podróży

Dzień 1

Berchtesgaden

Zgodnie z naszą dobrą tradycją wyruszyliśmy z Pragi do Berchtesgaden. Tym razem podróż była nieco trudniejsza. Poprzedniej nocy przez tę część Austrii i Niemiec przeszły ulewne deszcze, a wiele dróg zostało zamkniętych. Ale dotarliśmy na miejsce, na naszą ulubioną miejscówkę z przepięknym widokiem. Kiedyś ktoś zapytał nas, dlaczego nie mamy w kamperze telewizora. Gdy odpowiedzieliśmy, że go nie potrzebujemy, bo mamy przednią szybę, nie bardzo zrozumiał.

 

Łącznie 413 km

Berchtesgaden
Berchtesgaden
Berchtesgaden
Berchtesgaden

Dzień 2

Königssee

Obersee

Rano przenieśliśmy się na główny kemping w Berchtesgaden. Jest duży, nowoczesny i potwornie zatłoczony. Ale znajduje się blisko jeziora Königssee, które chcieliśmy zobaczyć. Wynajęliśmy więc miejsce na jedną noc i ruszyliśmy nad jezioro.

 

Königssee jest trzecim najgłębszym jeziorem w Niemczech (190 metrów) i ma prawie 6,5 kilometra długości. Kupiliśmy bilety na miejscową łódź elektryczną i wypłynęliśmy w powolny, cichy rejs. Mniej więcej w połowie jeziora łódź się zatrzymała, z kabiny wyszedł marynarz z trąbką i oznajmił: „Tutaj jest świetne echo”. Następnie wydobył z instrumentu kilka fałszywych dźwięków w stronę skały. Potem wyciągnął kapelusz i zaczął obchodzić niemieckich emerytów, którzy z uśmiechem wrzucali mu do niego euro. Kart nie przyjmował.

 

Dotarliśmy na drugi koniec jeziora i ruszyliśmy dalej pieszo. Nasz cel leżał głębiej w dolinie – jezioro Obersee. Kultowe alpejskie jezioro z jeszcze bardziej kultową chatką rybacką. Jezioro znajduje się niecały kilometr od przystani. Aby dotrzeć do chatki, trzeba obejść całe jezioro ścieżką, która miejscami biegnie po skalnej ścianie.

 

W drodze powrotnej nikt już nie grał na trąbce.

Königssee
Königssee
Obersee
Obersee

Dzień 3

Großglockner

Kaprun

Wyruszyliśmy na Großglockner, najwyższą górę Austrii. Na szczęście nie trzeba wchodzić na nią pieszo, bo słynna Großglockner Hochalpenstraße prowadzi aż na wysokość 2430 metrów n.p.m. Co kilka metrów będziecie się zatrzymywać, żeby podziwiać widoki. Albo schłodzić silnik. Różnica wysokości jest bowiem zawrotna. Jeśli jedziecie samochodem osobowym lub motocyklem, możecie wjechać jeszcze wyżej, na Edelweißspitze (2571 m n.p.m.). Zjazd umilają dźwięki silników przeciążonych kamperów, a w świeżym alpejskim powietrzu unosi się zapach rozgrzanych klocków hamulcowych. Ach, te wspomnienia...

 

Przejechaliśmy do sąsiedniej doliny Kapruner Tal. Jak sama nazwa wskazuje, znajduje się tam kurort Kaprun. My jednak nie przyjechaliśmy tam ani na narty, ani na piesze wycieczki. W 2000 roku w pożarze kolejki linowo-terenowej jadącej tunelem na górę zginęło 150 osób, a kolejne trzy udusiły się dymem, który wypełnił górną stację. Dziś po kolejce prawie nie ma już śladu. Tory prowadzące do tunelu usunięto, tunel zamurowano, a zbocze powoli zarasta roślinnością. Niedaleko miejsca, gdzie znajdowała się dolna stacja, stoi jednak skromny, ale niezwykle poruszający pomnik.

 

Kontynuowaliśmy podróż na zachód przez dolinę Pinzgau i na noc zatrzymaliśmy się na farmie w pobliżu Neukirchen am Großvenediger.

 

Łącznie 186 km

Großglockner
Großglockner
Kaprun
Kaprun memorial

Dzień 4

Wodospady Krimml

Pill

Poranne słońce, zielone łąki pełne krów, a gdzieś w oddali doktor z gór na pewno spieszy do kolejnego skomplikowanego przypadku. Widoki jak z serialu. My też się spieszyliśmy, żeby obejrzeć wodospady Krimml, zanim pojawią się tłumy turystów. Dzięki ogromnej ilości przepływającej wody i łącznej wysokości 385 metrów należą do najpiękniejszych wodospadów w Europie.

 

Pojechaliśmy dalej doliną aż do miejscowości Pill, a na resztę dnia zaordynowaliśmy sobie spokój i odpoczynek.

 

Łącznie 87 km

Krimmel
Krimmel
Pill
Pill

Dzień 5

Vaduz​

Walensee

Spełniło się kolejne z naszych podróżniczych marzeń. Nigdy wcześniej nie pojechaliśmy z Innsbrucka dalej na zachód. A teraz wreszcie zmierzaliśmy do Liechtensteinu, do Vaduz. Droga wiła się doliną, aż dotarliśmy do miasteczka Feldkirch, przez które przebiega granica. Przejście graniczne to właściwie tylko trochę szersza droga z parkingiem, przez którą przejeżdżają samochody, a znudzeni celnicy wypatrują każdej tablicy rejestracyjnej innej niż austriacka, niemiecka, liechtensteińska czy szwajcarska. Mamy was! Stać! Skąd jedziecie? Dokąd jedziecie? Ile was jest? Co przewozicie? Ile macie pieniędzy? No dobrze... jedźcie.

 

Vaduz to niewielkie miasteczko, które jest jednocześnie stolicą Księstwa Liechtensteinu. Na niewielkiej przestrzeni znajduje się wszystko: instytucje państwowe, uniwersytet, katedra, przepiękny żółty budynek parlamentu. A nad tym wszystkim ze swojego zamku na wzgórzu czuwa książę Liechtensteinu Hans-Adam II. Żeby jak najlepiej poznać księstwo, postanowiliśmy zjeść obiad w miejscowej restauracji. Kelnerka już po dwóch słowach zorientowała się, że nasz niemiecki nie jest idealny, i zapytała, skąd jesteśmy. Okazało się, że jest Słowaczką i od dwudziestu lat mieszka w Vaduz. Poleciła nam więc klasyczne danie, które miejscowi jedzą na obiad. Zimna kiełbasa, kawałki sera, sałata, a wszystkie te starannie przygotowane składniki polane czymś bliżej nieokreślonym. Trzeba przyznać, że było to niezapomniane przeżycie kulinarne. Nigdy wcześniej nie jedliśmy czegoś, co wyglądało i smakowało tak, jakby ktoś zdążył już to raz zjeść.

 

Wyjechaliśmy z Vaduz, przekroczyliśmy Ren i znaleźliśmy się w Szwajcarii. Stamtąd ruszyliśmy nad jezioro Walensee. Noc postanowiliśmy spędzić na niewielkiej farmie w górach.

 

Łącznie 231 km

Vaduz
Vaduz
Vaduz
Vaduz

Dzień 6

Sumvitg

Starsza pani nie chciała za nocleg ani jednego franka, ale zaoferowała nam na sprzedaż własne sery, jogurty i mleko. Kiedy zobaczyliśmy, z jaką niezwykłą zręcznością rozprawia się z muchami plujkami krążącymi wokół serów, nie mogliśmy odmówić. W efekcie wydaliśmy znacznie więcej niż na jakimkolwiek kempingu. Śniadanie urozmaiciła nam grupa BASE jumperów, którzy skakali z góry nad nami w kombinezonach wingsuit i lądowali na łące tuż przed naszym samochodem.

 

Po śniadaniu ruszyliśmy dalej w głąb Szwajcarii. Naszym celem była wioska Sumvitg, a przede wszystkim Russeinerbrücke – zabytkowy most z 1857 roku, przerzucony nad wąwozem doliny Russein.

 

Łącznie 103 km

Sumvitg
Sumvitg
Russeinerbrücke
Russeinerbrücke

Dzień 7

Andermatt

Przełęcz Furka

Totensee

Kolejną trasę zaplanowaliśmy przez wąwóz Schöllenen. To wąskie przejście nad rzeką Reuss ludzie pokonali po raz pierwszy już około 1200 roku. Według legendy jedynym, który potrafił zbudować tam most, był sam diabeł. Dlatego pierwotny most nosi nazwę Diabelskiego Mostu – Teufelsbrücke. Dziś w tym ciasnym miejscu znajdują się aż trzy mosty: pierwotny, nowy drogowy i kolejowy. Można też zwiedzić tunel obronny wybudowany przez szwajcarską armię, który w razie ataku miał pozostać jedyną drogą przez wąwóz. A jakby tego było mało, zmieścił się tam jeszcze ogromny pomnik wykuty w skale, upamiętniający bitwę stoczoną w tym miejscu podczas wojen napoleońskich.

 

Z doliny wspinaliśmy się serpentynami coraz wyżej. Zielony krajobraz pozostawał daleko pod nami, a wokół rozciągała się już tylko alpejska tundra. Byliśmy na wysokości prawie 2500 metrów n.p.m., otoczeni porostami... i hotelem z łuszczącą się farbą. Wyglądał na opuszczony, ale stało przed nim kilka samochodów. Zatrzymaliśmy się, zajrzeliśmy do środka, a tam nowoczesna kawiarnia pełna gości. Daliśmy się skusić na kawę z epickim widokiem. Mogło być jeszcze bardziej epicko. Ciężka dębowa deska, która spadła pracownicy z baru piętro wyżej, minęła Petrę o zaledwie kilka centymetrów. Kobieta z hipsterskim spokojem uśmiechnęła się i podziękowała za jej oddanie.

 

I znowu serpentyny, tym razem w dół. Na jednym z zakrętów minęliśmy znajomy budynek. No jasne! To słynny hotel z filmu o Jamesie Bondzie Goldfinger. Zatrzymaliśmy się na pobliskim parkingu. Hotel był wprawdzie zamknięty, ale parking pełny. Tuż obok znajduje się bowiem lodowiec Rodanu. Niegdyś majestatyczny, sięgający aż do doliny, w ciągu ostatnich 150 lat skrócił się o 1,3 kilometra i obecnie ma około dziesięciu kilometrów długości. Co więcej, przewiduje się, że w ciągu kilku dekad zniknie całkowicie. Za opłatą można zwiedzić miejsca, do których dawniej sięgał lodowiec, a nawet zajrzeć do jego wnętrza. W lodzie wydrążono tunele mieniące się niezwykłymi kolorami.

 

Ale dzień jeszcze się nie skończył. Zjechaliśmy wprawdzie do doliny, ale tylko po to, żeby wspiąć się na kolejną górę – na przełęcz Grimsel.

 

Łącznie 78 km

Andermatt
Furka Pass
Furka Pass
Furka Pass

Dzień 8

Grindelwald

Crans-Montana

Bramois

Kempingowanie na wysokości ponad 2000 metrów n.p.m. przynosi mnóstwo niezwykłych doświadczeń. Zaparkowaliśmy nad jeziorem Totensee, z imponującym widokiem na okoliczne góry. Podczas kolacji w pobliskiej restauracji nadciągnęła chmura, która szczelnie otuliła całą okolicę gęstą mgłą. Wszystko trwało jakieś trzy minuty. Potem ledwo znaleźliśmy drogę z powrotem do samochodu, a parkowanie na skraju głębokiej przepaści nagle zrobiło się znacznie ciekawsze. Z widoków nic więc nie wyszło, a na dodatek podczas odjazdu przejechaliśmy nasz ulubiony składany stołeczek. Niech mu lekki będzie miejscowy pojemnik na plastik...

 

Kolejnym przystankiem był wąwóz Grindelwald. Półtora kilometra długości i trzysta metrów głębokości, wyrzeźbiony przez topniejący lodowiec. Piękne miejsce pełne kolorów i turystów.

 

Po drodze mijaliśmy zimowy kurort Crans-Montana. Ponieważ pamiętałem pobyt w tym miasteczku z dzieciństwa, postanowiliśmy zobaczyć, jak wygląda dzisiaj. Tłoczno, bardzo drogo – a przecież nie był to nawet szczyt sezonu. Szybko przeszliśmy się po centrum, wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy dalej do Bramois, na mały, spokojny, rodzinny kemping.

 

Łącznie 222 km

Totensee
Totensee
Grindelwald
Grindelwald

Dzień 9

Euseigne

Grande Dixence

Chamonix-Mont-Blanc

Nieco powyżej Bramois kryje się jeden z najważniejszych zabytków geologicznych Szwajcarii – piramidy ziemne w Euseigne. Te formacje, osiągające nawet 15 metrów wysokości, zaczęły powstawać pod koniec epoki lodowcowej, kiedy topniały lodowce. Deszcz i woda z topniejącego lodu stopniowo wypłukiwały miększe skały. Wielkie głazy działały jak dachy, chroniąc materiał znajdujący się pod nimi.

 

A teraz szybko do królowej szwajcarskich zapór – Grande Dixence. Z koroną na wysokości 2365 metrów n.p.m. i wysokością 285 metrów jest najwyższą zaporą grawitacyjną na świecie. Prowadzi do niej kręta droga przez dolinę Val d'Hérémence, która na ostatnim odcinku zamienia się w serię serpentyn. Zaparkowaliśmy pod zaporą i pieszo ruszyliśmy do stacji kolejki linowej, która zawiozła nas na koronę zapory.

Wokół zbiornika biegnie droga poprzecinana licznymi tunelami. A w nich szwajcarska specjalność: na początku tunelu znajduje się włącznik światła z czasomierzem. Jeśli będziecie się ociągać, drugą połowę tunelu możecie pokonywać już tylko przy świetle latarki w telefonie.

 

Przekroczyliśmy granicę z Francją i wieczorem dotarliśmy do Chamonix. Centrum pełne sklepów ze sprzętem zimowym i barów nie było jednak naszym głównym celem. Na następny dzień mieliśmy bowiem zarezerwowane bilety na kolejkę linową, która miała zabrać nas wysoko w góry. Już od wyjazdu z domu Petra naprawdę nie cieszyła się na tę część podróży. A przecież zapowiadała się taka atrakcja! Aiguille du Midi, szczyt o wysokości 3842 metrów, z niepowtarzalnym widokiem na Mont Blanc.

 

Łącznie 131 km

Euseigne
Euseigne
Grande Dixence
Grande Dixence

Dzień 10

Aiguille du Midi

Połowa załogi z ekscytacji nie mogła się doczekać poranka, a druga połowa ze strachu nie spała w ogóle. Dopiero rano zobaczyliśmy, co nas czeka. Wysoko nad nami, ponad chmurami, górowała Aiguille du Midi.

 

Przejechaliśmy na parking przy dolnej stacji kolejki i czekaliśmy na naszą wyznaczoną godzinę wjazdu. W międzyczasie czytaliśmy ciekawostki o kolejce. Aż do 2017 roku była to kolej gondolowa o największej różnicy wysokości na świecie. Z dolnej stacji na wysokości 1035 metrów wjeżdża się do stacji pośredniej na wysokości 2317 metrów. A potem, bez ani jednego słupa podporowego, aż na 3777 metrów n.p.m.

 

Podróż na górę była dla nas łaskawa. Mgła i chmury ukrywały głębokie przepaście pod nami. Bardziej przypominało to windę niż kolejkę linową. Windę na dziewięćsetne piętro. Kiedy drzwi się otworzyły, znaleźliśmy się w zupełnie innym świecie – jak na stacji polarnej. Wszystko surowe, funkcjonalne, oblodzone i zimne. Powietrze było rozrzedzone i trudniej się oddychało. Wokół tylko biała mgła i mróz.

 

Ta niesamowita konstrukcja z 1955 roku, częściowo wykuta w skale, a częściowo do niej podwieszona, oferuje nie tylko tarasy widokowe, punkty obserwacyjne i zaplecze dla turystów, ale także stację badawczą zajmującą się wpływem niskiego poziomu tlenu na organizm człowieka. Przede wszystkim jednak służy jako punkt wyjścia do zdobywania okolicznych szczytów, z Mont Blanc na czele.

 

Niedobór tlenu był wyraźnie odczuwalny. Wejście zaledwie o jedno piętro dawało nam w kość i co jakiś czas musieliśmy się zatrzymywać, żeby złapać oddech. Wielu osobom robiło się niedobrze, a niektórzy wręcz błagali obsługę kolejki o możliwość wcześniejszego zjazdu. Petra szczególnie doceniła ażurowe schody na zewnątrz, zawieszone nad dwoma kilometrami pustki.

 

W końcu mieliśmy szczęście. Chmury się rozstąpiły i ukazał się Mont Blanc. Tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Szczególnie dla grup alpinistów, których widzieliśmy wspinających się w stronę szczytu.

 

Było warto!

 

Łącznie 148 km

Chamonix-Mont-Blanc
Aiguille du Midi
Aiguille du Midi
Aiguille du Midi

Dzień 11

Lago di Viverone

eszcze tego samego wieczoru wróciliśmy do Szwajcarii, a następnie przedostaliśmy się na drugą stronę gór, do Włoch. Tym razem tunelem pod przełęczą Wielka Przełęcz Świętego Bernarda. Nigdy wcześniej nie przejeżdżaliśmy przez przejście graniczne znajdujące się w tunelu, a do tego zapomnieliśmy, że ponownie wjeżdżamy do Unii Europejskiej. Przy okazji serdecznie pozdrawiamy niewysokiego włoskiego celnika, który ze złości omal nie rozwalił swojej budki.

 

Tym razem zasypialiśmy z widokiem na Matterhorn, a następnego dnia ruszyliśmy nad jezioro Lago di Viverone. Może dlatego, że wciąż byliśmy pełni wrażeń, ale to jezioro zupełnie nas nie zachwyciło. Wokół nic ciekawego, tylko dziwne restauracje z ogródkami pod plastikowymi plandekami. Resztę dnia spędziliśmy więc na odpoczynku przy samochodzie.

 

Łącznie 73 km

tunnel
Matterhorn
Lago di Viverone
Lago di Viverone

Dzień 12

Lago d'Iseo

Kolejny dzień, kolejne włoskie jezioro. Po drodze nasze drzwi przesuwne zaczęły skrzypieć. Okazało się, że poluzowała się śruba na prowadnicy. A ponieważ nie dało się jej już dokręcić, zadanie było jasne: zatrzymać się na złomowisku w Mediolanie i zdobyć nową śrubę. Przejeżdżaliśmy przez przedmieścia, mijając różne place pełne wraków, i szukaliśmy jakiejkolwiek wzmianki o Mercedesie. I mieliśmy szczęście. Pod zardzewiałym logo siedziała grupka nieco pulchnych handlarzy częściami. Choć niezbyt chętnie, zatrzymaliśmy się. Petra została w samochodzie, a ja poszedłem negocjować. Kiedy wyjaśniłem, czego szukam, najstarszy z nich skinął na młodszego. Ten na jeszcze młodszego, a tamten na kolejnego, aż w końcu około dziesięcioletni chłopiec złapał mnie za rękę i zaprowadził w głąb złomowiska. Na samym końcu zatrzymaliśmy się przy stercie złomu. Chłopak coś krzyknął, a spod sterty wyczołgał się mechanik. „Takiej śruby nie mam, ale spróbuj tych dwóch. Może będą pasować”. Potem chłopak znów się mną zaopiekował i zaprowadził do szefa. Kiedy ten zobaczył, co zabieram, tylko machnął ręką. Podarowaliśmy mu więc przynajmniej dwa czeskie piwa Pilsner. Aha, śruby nie pasowały.

 

Na ogromnym i drogim kempingu nad Lago d'Iseo nie było wolnych miejsc. Na szczęście. Musieliśmy pojechać kilka kilometrów dalej i dzięki temu trafiliśmy na mały, przyjemny kemping. Właściwie jego największą zaletą było to, że prawie nikogo tam nie było. Poranny spokój zakłócił wprawdzie pracownik sprzątający, który wystawił przez okno wielki telewizor do ogródka i włączył włoski poranny program dyskotekowy, ale jako miejsce na nocleg kemping w zupełności nam wystarczył.

 

Łącznie 195 km

Lago d'Iseo
Lago d'Iseo
Lago d'Iseo
Lago d'Iseo

Dni 13 – 16

Lago di Garda

​

Lago di Garda
Lago di Garda
Lago di Garda
Lago di Garda dog

Dzień 17

Lido di Pomposa

Przenieśliśmy się nad morze, do miejscowości Lido di Pomposa. Podróż przez włoskie równiny była dość monotonna. Same płaskie pola i ciężarówki pełne świeżo zebranych pomidorów. Dotarliśmy do dwupiętrowego domu, który wcześniej zarezerwowaliśmy dla rodziny. Oferta na Airbnb obiecywała wprawdzie pobyt w domu razem z właścicielką, ale z zachowaniem prywatności. Przywitała nas Mina, starsza pani z Mediolanu, która korzystała z domu tylko latem. Sympatyczna kobieta, mówiąca wyłącznie po włosku, nieustannie pytała, gdzie jest to bambino. Kiedy odpowiedzieliśmy, że jedzie z rodzicami, wyglądała na trochę zdezorientowaną. Pojechaliśmy z Madlą na kemping na obrzeżach miasta, zaparkowaliśmy samochód i czekaliśmy na przyjazd reszty rodziny. Po drodze zatrzymali się jeszcze na zwiedzanie zabytków.

 

Wieczorem spotkaliśmy się przed domem. Już z daleka uczestnicy tego eksperymentu społecznego nie wyglądali na zachwyconych. Rodzice byli nieszczęśliwi, ponieważ okazało się, że Mina nie mieszka na piętrze, tylko razem z nimi na dole. Piętro było bowiem osobnym mieszkaniem należącym do innego właściciela. Pavel Jr. nie był zadowolony, bo nie miał własnego pokoju i musiał spać na korytarzu za zasłoną, obok bojlera. A Mina była niezadowolona, bo bambino okazało się prawie czterdziestoletnim, stukilogramowym mężczyzną.

 

Trzeba jednak przyznać, że pobyt u Miny był naprawdę przyjemny. Po początkowym zakłopotaniu i z pomocą Tłumacza Google spędziliśmy razem kilka miłych wieczorów. Dzięki śliwowicy rodzice zaczęli płynnie mówić po włosku, a Mina po czesku. Poza tym całymi dniami nie było jej w domu, a wieczorami wracała z własnoręcznie zebranymi małżami, gotowała kolację i była wspaniałą gospodynią. Do dziś utrzymujemy z nią kontakt.

 

W dniu naszego wyjazdu Minę odwiedziła koleżanka. Kiedy zobaczyła, że mamy już spakowane rzeczy i zaraz ruszamy, szybko zadzwoniła do męża, który podobno jeszcze czegoś od nas chciał. Po kilku minutach na ulicę wpadł samochód, a z niego wyskoczył niewysoki, niezwykle energiczny pan. Dopiero po chwili zrozumieliśmy, że nie domaga się mafijnego haraczu, lecz próbuje zaprezentować sztuczkę magiczną. Staliśmy więc przez dwadzieścia minut z torbami w rękach, obserwując, jak przesuwa węzeł tam i z powrotem po przeciętej sznurówce. Niezapomniane.

 

Po drodze odpadł nam wydech.

 

Łącznie 248 km

mufler
Lido di Pomposa dog
Lido di Pomposa
Lido di Pomposa

Dzień 18

Comacchio

Mina poleciła nam pobliskie malownicze miasteczko Comacchio. Ta „mała Wenecja”, w przeciwieństwie do tej prawdziwej, jest niemal pusta. Nie ma tu ulic pełnych turystów, naganiaczy i opłat. Za to nie brakuje przytulnych kawiarni i restauracji serwujących specjały z węgorzy żyjących w okolicznych mokradłach. Węgorze łowi się tu w ten sam sposób już od czasów starożytnych Rzymian.

 

Łącznie 26 km

Comacchio
Comacchio
Comacchio
Comacchio

Dni 19 i 20

Ossiacher See

Traunsee

W drodze powrotnej do Pragi nocowaliśmy nad alpejskimi jeziorami Ossiacher See i Traunsee. Tę przyjemną ochłodę po długiej podróży najbardziej doceniła oczywiście Madla, której upał dawał się we znaki najbardziej.

Od Traunsee ruszyliśmy do domu przez Pasawę. Tuż przed granicą wyprzedził nas nieoznakowany radiowóz. Dwóch starszych niemieckich policjantów, którzy płynnie mówili po czesku, szukało migrantów i przemytników. U nas znaleźli jedynie mocno poirytowaną Madlę, która własnym ciałem maskowała kontrabandę w postaci włoskiego makaronu, oliwy z oliwek i obgryzionego patyka znad morza.

 

Łącznie 626 km

Traunsee dog
Traunsee
Traunsee
dog in van
bottom of page