Austria i Polska
Na początku 2020 roku, jeszcze przed wybuchem pandemii COVID-19, kupiliśmy większego vana i podczas pandemii przerabialiśmy go na kampera. Prace jednak trochę nam się przeciągnęły, więc zamiast latem wyruszyliśmy dopiero 2 października – dokładnie w dniu, w którym nasz van został oficjalnie zarejestrowany jako samochód kempingowy.
A ponieważ nowego kampera najlepiej najpierw porządnie przetestować gdzieś blisko domu, w bezpiecznych warunkach, pojechaliśmy oczywiście prosto w Alpy.
Dziennik podróży
Dzień 1
Soumarský most
Pod wieczór zapakowaliśmy samochód po sam dach, zabraliśmy Šárkę i wyruszyliśmy z Pragi w kierunku Szumawy. Po zmroku dotarliśmy na pole biwakowe Soumarský most i dołączyliśmy do miejscowych trampów. Zaśpiewaliśmy kilka piosenek o tym, jak trudno zaganiać krowy na prerii, i poszliśmy spać. Nasza pierwsza noc w Sprinterze. Od razu prawdziwy test bojowy – i to całkiem daleko od domu.
Łącznie 176 km




Dzień 2
Torfowisko Soumarské
Traunsee
Spało nam się znakomicie. Ogrzewanie grzało, wszystko działało tak, jak powinno. Z wyjątkiem odpływu ze zlewu. Ten zdawał się w ogóle nie istnieć, więc cała woda zostawała w środku.
Wybraliśmy się na zwiedzanie okolicy. Pole biwakowe znajduje się tuż obok Muzeum Lekkich Fortyfikacji, gdzie można zajrzeć do w pełni wyposażonego czechosłowackiego bunkra, zwanego Řopíkiem. Kawałek dalej zaczyna się torfowisko Soumarské, które powoli dochodzi do siebie po przemysłowym wydobyciu torfu i dewastacji w czasach komunizmu. Ścieżka przez torfowisko kończy się przy drewnianej wieży widokowej, z której można obejrzeć cały teren z góry.
Po obiedzie ruszyliśmy w kierunku jeziora Traunsee.
Łącznie 219 km




Dzień 3
Traunsee
Attersee
Noc spędziliśmy na wzgórzach nad jeziorem Traunsee, na niewielkiej farmie, która pełniła jednocześnie funkcję przedszkola. Rano nadciągnęło całe stado małych ludzi. Zamiast spędzać cały dzień zamknięte w jednym pomieszczeniu, dzieci bawiły się na trawie ze zwierzętami gospodarskimi.
Zjechaliśmy do doliny nad jezioro, które pod względem objętości wody jest największe, a zarazem najgłębsze w całej Austrii. Wzdłuż jego brzegów stoją stare drewniane domki rybackie, są pomosty widokowe i trawiaste miejsca do wypoczynku. Latem musi tu być przepięknie. Nam trafiły się jednak chmury i deszcz. Zrobiliśmy więc przynajmniej kilka romantycznych zdjęć.
Postanowiliśmy spróbować szczęścia w sąsiedniej dolinie nad jeziorem Attersee. I udało się! Błękitne niebo, słońce i... silnik naszego Mercedesa, który nagle stracił moc.
Łącznie 40 km




Dzień 4
Attersee
Wolfgangsee
Rano ruszyliśmy do serwisu Mercedesa w Salzburgu. Na szczęście potrzebną część mieli na miejscu i już dwie godziny później pędziliśmy dalej nad Wolfgangsee. Przepiękne turkusowe jezioro, latem oblegane przez turystów, teraz było niemal opustoszałe. Mogliśmy więc nocować tuż nad jego brzegiem, na miejscach, które w sezonie kosztują nawet 50 € za noc.
Pod wieczór nadciągnęły chmury i deszcz. Daliśmy się więc namówić na odwiedziny u sąsiada z kempingu, który przez cały dzień przyjaźnie do nas pokrzykiwał i się uśmiechał. Ludwig, emerytowany murarz, przedstawił się również jako iluzjonista amator. Trzeba przyznać, że jego największą sztuczką było zniknięcie naszych nowych kieliszków ze stali nierdzewnej, które już nigdy nie ruszyły z nami w dalszą podróż. Mamy nadzieję, że dobrze się nimi opiekuje.
Łącznie 95 km




Dzień 5
Wolfgangsee
Schafberg
Następnego ranka wjechaliśmy kolejką zębatą na górę Schafberg, z której rozciągają się nie tylko wspaniałe widoki na jeziora Wolfgangsee, Attersee i Mondsee. Na szczycie znajduje się również kilka punktów widokowych, od których z pewnością zakręci wam się w głowie. Posililiśmy się w restauracji, zapytaliśmy w kasie kolejki o drogę i ruszyliśmy pieszo w dół doliny. Początkowo szlak był przyjemny, a metry wysokości szybko ubywały. Nieco zaniepokoiła nas tablica ostrzegająca, że dalsza trasa nadaje się wyłącznie dla doświadczonych alpinistów. Ale to nie była prawda. Bo żadnego szlaku tam nie było. Tylko skalna ściana, która kilometr niżej kończyła się nad jeziorem. Próbowaliśmy jeszcze wytrzymać kilkadziesiąt metrów, ale w końcu rozsądek zwyciężył i zawróciliśmy.
Na szczyt doczołgaliśmy się zmęczeni i zlani potem. Pewnie dlatego przez ostatnie kilkadziesiąt metrów dopingowała nas wycieczka niemieckich emerytów. Nie mieliśmy odwagi przyznać, że wykończyło nas zaledwie kilkadziesiąt metrów podejścia, a nie cała wspinaczka z doliny. Kupiliśmy więc bilety powrotne i razem z wycieczką zjechaliśmy na dół.
Na noc przenieśliśmy się na nasz ulubiony kemping niedaleko Berchtesgaden.
Łącznie 70 km




Dzień 6
Berchtesgaden
Obersalzberg
Grundlsee
Takie widoki nigdy się nie nudzą. W dodatku za noc na kempingu pod Berchtesgaden nie zapłaciliśmy ani jednego euro. Była to ostatnia noc sezonu, więc właścicielka nie chciała od nas żadnych pieniędzy. Po śniadaniu ruszyliśmy do Obersalzbergu. Tym razem nie udało nam się dotrzeć do Orlego Gniazda. Z powodu COVID-u było zamknięte. Muzeum było jednak otwarte, a dodatkowo udostępniono kolejną część podziemnych tuneli. Przeszliśmy się też ulubioną trasą spacerową Adolfa, kończącą się przy punkcie widokowym, gdzie kiedyś stała słynna herbaciarnia Teehaus.
Noc zaplanowaliśmy nad Grundlsee, niepozornym jeziorem kawałek za Hallstatt. Im mniej znane jezioro, tym większy spokój i tym mniej turystów.
Łącznie 102 km




Dzień 7
Hallstatt
Słoneczny poranek i naszą spokojną kawę przerwało jedno spojrzenie na prognozę pogody. Po południu miało zacząć mocno padać, a nad ranem sypać śnieg. Jesień w Alpach dobiegała końca. A my mieliśmy letnie opony...
Šárka chciała zobaczyć Hallstatt, miasteczko, w którym praktycznie nie da się zaparkować, co wiedzieliśmy już z poprzednich wizyt. Znowu więc przejechaliśmy przez nie trzy razy tam i z powrotem, żeby ostatecznie zapłacić 20 € za parking na jedynym miejscowym kempingu, prowadzonym przez prawdziwego zdziercę. Wjechaliśmy kolejką linową na punkt widokowy, daliśmy się porządnie wychłostać deszczowi i szybko stamtąd uciekliśmy.
Łącznie 97 km




Dzień 8
Mauthausen
Černá v Pošumaví
Praga
Ósmy dzień upłynął nam na ucieczce przed śniegiem, który podążał za nami z jednodniowym opóźnieniem. W drodze na czeskie niziny zatrzymaliśmy się w byłym obozie koncentracyjnym Mauthausen. Doskonale utrzymane muzeum jest bolesnym przypomnieniem czasów, w których ludzie zatracili człowieczeństwo.
Pod wieczór przekroczyliśmy granicę i skierowaliśmy się nad jezioro Lipno, do miejscowości Černá v Pošumaví. Po męczącym dniu zaparkowaliśmy po ciemku na kempingu, przygotowaliśmy kolację i powoli szykowaliśmy się do snu. I właśnie wtedy po samochodzie zaczął rozchodzić się zapach topionego plastiku. Po długich poszukiwaniach znaleźliśmy lekko nadtopiony element instalacji rozprowadzającej ciepłe powietrze. I co teraz? Na zewnątrz prawie mróz, ogrzewania włączyć nie można. Pozostało więc wszystko spakować i wracać prosto do domu, do Pragi. 500 koron za godzinę postoju na kempingu... przy tym Hallstatt to była prawdziwa okazja.
Łącznie 406 km




Dzień 9
Szczecin
W domu zostawiliśmy Šárkę, wymieniliśmy ubrania na czyste i ruszyliśmy do Polski. Według prognozy pogody było to jedyne miejsce w okolicy, gdzie nie zapowiadano ani śniegu, ani mrozu. Droga do Szczecina była długa, ale dzięki nowym polskim autostradom mijała całkiem szybko. Po drodze, w pobliżu Świebodzina, zauważyliśmy podświetlony pomnik Jezusa Chrystusa. Mając 55 metrów wysokości, jest najwyższym pomnikiem Chrystusa na świecie.
Do Szczecina dotarliśmy tuż przed północą i zaparkowaliśmy na niewielkim kempingu z mariną. Oprócz nas stała tam jeszcze jedna niemiecka załoga i kilka przyczep kempingowych przygotowanych już do zimy. Przez całą noc odgłosy pluskającej wody sprawiały wrażenie, jakby jezioro Dąbie znajdowało się tuż za naszym samochodem. Dopiero rano, przy świetle dziennym, okazało się, że od jeziora oddziela nas wysoki wał, a to rzekome pluskanie było w rzeczywistości potężną wichurą, która rozbijała wodę o pomost. Łodzie ledwo utrzymywały się na powierzchni, a fale zrywały z nich wszystko, co nie było solidnie przywiązane.
Łącznie 562 km




Dzień 10
Słowiński Park Narodowy
Łeba
Podróż wzdłuż Bałtyku nie należała do najprzyjemniejszych. Wczorajsza wichura nie ustępowała, a nasz samochód doskonale sprawdzał się w roli bocznego żagla. Na autostradzie nie odważyliśmy się jechać szybciej niż 80 km/h. Nie dotyczyło to jednak polskich kierowców busów kurierskich. Trzymali się maksymalnej dozwolonej prędkości, nawet gdy ich samochodami rzucało z jednej strony autostrady na drugą.
Zatrzymaliśmy się w Słowińskim Parku Narodowym. Tutaj również szalała wichura, więc wszystkie te malownicze ścieżki były zasypane igliwiem i pełne powalonych drzew. Miejscami mogliśmy tylko zgadywać, którędy prowadzi szlak i w jakim kierunku iść. Ale było warto. Na końcu czekały na nas bezludne wydmy i przepiękny widok na Bałtyk. Po drugiej stronie wydm znajduje się jezioro Łebsko, które w porównaniu z Morzem Bałtyckim było zupełnie spokojne i ciche. Zapierający dech w piersiach kontrast.
Po zmroku dotarliśmy na kemping w Łebie. Duży kemping, w sezonie z pewnością zatłoczony, tonął w ciemnościach. Tylko na samym początku świeciło się jedno małe okienko. Weszliśmy do środka, a tam starsza pani w stroju ludowym. Przywitaliśmy się po czesku: „Dobrý večer”, a jej oczy od razu rozbłysły. „Czesi, witajcie przyjaciele!” – zawołała i ruszyła ku nam z otwartymi ramionami. Piękne przeżycie, którego się nie zapomina.
Ale trudno też zapomnieć o pustym, pogrążonym w mroku kempingu, po którym hulał tylko wiatr i kręciło się kilka ponurych bezpańskich psów. Idealna sceneria do horroru klasy B.
Łącznie 302 km




Dzień 11
Mierzeja Helska
Hel
Gdańsk
Wyruszyliśmy na Mierzeję Helską, 35-kilometrowy pas lądu oddzielający Morze Bałtyckie od Zatoki Puckiej. W najwęższym miejscu ma zaledwie 150 metrów szerokości. Biegną przez nią droga i linia kolejowa, polski prezydent ma tam swoją letnią rezydencję, a na samym końcu znajduje się miasto Hel. I to by było na tyle, jeśli chodzi o atrakcje turystyczne. W rzeczywistości to właściwie tylko długa droga przez las, na końcu której znajduje się naprawdę brzydkie miasto.
Nie zatrzymaliśmy się na długo i ruszyliśmy dalej w kierunku Gdańska. Zaparkowaliśmy w marinie w samym centrum i nie mogliśmy doczekać się poranka. Już podczas przyjazdu historyczne centrum wyglądało przepięknie.
Następnego ranka z niecierpliwością ruszyliśmy pieszo na zwiedzanie miasta. Pierwszym zaskoczeniem był podnoszony most dla pieszych nad Motławą. Już przed nim zaczyna się przepiękna historyczna część miasta, pełna budynków z czerwonej cegły przeplatających się z nowoczesną architekturą.
Żeby mieć lepszy widok, wspięliśmy się na dzwonnicę katedry. Panorama naprawdę była warta wysiłku. A jako dodatkową atrakcję wybraliśmy sobie na zejście samo południe. Jeśli, tak jak Petra, macie lęk wysokości, wyobraźcie sobie schodzenie po ażurowych schodach, 70-metrową przepaść pod stopami i jeden z największych dzwonów Europy, który nagle zaczyna bić zaledwie dwa metry od was. Bezcenne. Wstęp: 16 PLN.
Łącznie 208 km
I tak wybiła również ostatnia godzina naszej podróży. Teraz pozostała już tylko nudna autostrada do domu. Chociaż akurat tej drogi nigdy nie zapomnimy. Gdzieś w głębi Polski Petra natrafiła bowiem na ogłoszenie o szczeniakach... i tak z czeskiego regionu Vysočina przywieźliśmy do domu naszą Madlę.




