top of page

Kalifornia, Nevada i Arizona

Chcieliśmy zobaczyć zachód USA, zostać tam jak najdłużej i podróżować naprawdę porządną furą. Zarezerwowaliśmy więc 9,5-metrowy dom na kołach i ruszyliśmy w drogę. Jakoś to będzie...

Relacja z podróży

Dni 1 i 2

San Francisco

San Francisco, punkt początkowy naszej podróży po zachodnim wybrzeżu. Po przylocie daliśmy sobie dwa dni na aklimatyzację. Wybraliśmy na ten czas słynny hostel Europa w centrum miasta. Niestety nikt nas wcześniej nie uprzedził, że hostel będzie akurat przechodził remont. I to bez zamykania obiektu... Na korytarzach mijaliśmy robotników, przeciskaliśmy się między gruzem i zgadywaliśmy, która ze wspólnych toalet i łazienek jest w danej chwili czynna. Dziś hostel jest już na stałe zamknięty. Może wtedy po prostu źle zrozumieliśmy tłumaczenie i nie chodziło o remont, lecz o rozbiórkę.

​

Kiedy otrząsnęliśmy się z lekkiego szoku, ruszyliśmy na miasto. Przejechaliśmy się zabytkowym tramwajem, spróbowaliśmy jakichś morskich stworzeń po amerykańsku (usmażyć i utopić w majonezie), zwiedziliśmy okręt podwodny z czasów II wojny światowej i ogólnie chłonęliśmy atmosferę. Przepiękne ulice z klasycznymi drewnianymi domami zupełnie przypadkowo przeplatały się z dziwnymi ulicami pełnymi dziwnych, nieobecnych duchem ludzi pod wpływem fentanylu, który dopiero zaczynał wtedy zbierać swoje żniwo.

san Francisco BohemianVan.com
san Francisco BohemianVan.com
san Francisco BohemianVan.com
san Francisco BohemianVan.comHEIC

Dzień 3

San Francisco

Park Narodowy Yosemite

W końcu nadszedł dzień wyjazdu. Spakowaliśmy walizki, wcześniej wysypując z nich kawałki gruzu, i ruszyliśmy na obrzeża miasta po kampera. Na terenie wypożyczalni panował spory ruch. Wracające załogi przekazywały nowym podróżnikom niepotrzebne już wyposażenie: od grilli i przewodników, przez jedzenie i drewno na opał, aż po krzesełka kempingowe i inne rzeczy, których nie chcieli lub nie mogli zabrać ze sobą. My zarezerwowaliśmy samochód tylko z podstawowym wyposażeniem, więc ta życzliwość bardzo nam się przydała. Potem przyszła kolej na sprawdzenie dokumentów.

Na nasze pytanie, czy nie przeszkadza, że mamy europejskie prawa jazdy uprawniające do prowadzenia pojazdów do 3,5 tony, podczas gdy ten samochód waży 6,5 tony, pani za ladą odpowiedziała, że nie rozumie, o co pytamy. Przecież mamy prawo jazdy na samochód. Ale żeby nie było tak łatwo, czekał nas jeszcze 15-minutowy film instruktażowy, w którym przez całe 15 minut powtarzano, że samochód ma 3 metry szerokości i 9,5 metra długości. Odebraliśmy kampera i pojechaliśmy do najbliższego Walmartu dokupić brakujące wyposażenie, za które nie chcieliśmy dopłacać w wypożyczalni. Na parkingu stało więcej takich spryciarzy jak my. Nie mam pojęcia, czy oni również ostatecznie zapłacili dwa razy tyle, ile kosztowałoby wyposażenie wypożyczone od razu z samochodem. Przynajmniej zobaczyliśmy, jak wygląda typowy Walmart. Chłopaki kupili też jajowatą piłkę do futbolu amerykańskiego. Po chwili rzucania nią na parkingu podszedł miejscowy, który nie mógł już na to patrzeć, i wyjaśnił im, jak się to właściwie robi.

​

Pierwsza, zapoznawcza podróż na kemping w parku Yosemite przebiegła spokojnie. Zatrzymaliśmy się na wcześniej zarezerwowanym miejscu i zaczęliśmy kempingować. Ciekawostką i rozwiązaniem, którego wtedy jeszcze nie znaliśmy z Europy, była możliwość podłączenia kampera bezpośrednio do instalacji wodociągowej pod ciśnieniem oraz kanalizacji. Świetna sprawa!

​

Łącznie 167 mil

Cruise America BohemianVan
Cruise America BohemianVan
Cruise America BohemianVan
Cruise America BohemianVan

Dzień 4

Park Narodowy Yosemite

W nocy było bardzo zimno. Kołdry, za które nie chcieliśmy dopłacać, na pewno by się przydały. Na szczęście wraz ze wschodem słońca temperatura zaczęła rosnąć i zanim ruszyliśmy, znów zrobiło się gorąco jak w Kalifornii. Przejechaliśmy całą dolinę Yosemite, ochłodziliśmy się przy wodospadzie, podziwialiśmy słynną górę El Capitan, przeciskaliśmy się między tłumami Japończyków i zaczęliśmy szukać kempingu na noc. O dziwo, w okolicy nie było ich zbyt wiele, a jeśli już jakiś się znalazł, przypominał raczej parking na obrzeżach niezbyt ładnego miasteczka. Tylko jeden wyglądał przyzwoicie. Nad rzeką, ładnie urządzony. Dzwonimy. Telefon odbiera właściciel, ale nie jest pewien, czy ma jeszcze wolne miejsce. Musi sprawdzić i prosi, żebyśmy zadzwonili za pół godziny. Czekamy więc i próbujemy ponownie. I mieliśmy szczęście! Czekało na nas ostatnie wolne miejsce.

​

Godzinę później przyjeżdżamy na zupełnie pusty kemping. Tak, ten właściciel był jakiś dziwny.

​

Łącznie 88 mil

Petra a Dan BohemianVan.com
Yosemite BohemianVan.com
Cruise America
Cruise America

Dzień 5

Park Narodowy Sequoia

Lake Isabella

Po śniadaniu wyruszyliśmy do Parku Narodowego Sequoia, domu największych drzew na Ziemi. Przejeżdżaliśmy przez niekończące się kalifornijskie sady pełne pomarańczy i jabłek oraz winnice pełne winogron. Zatrzymaliśmy się przy grupce zbieraczy, chcąc kupić trochę winogron. Podobno tak się tam nie robi, więc dostaliśmy w prezencie 10 kilogramów i pojechaliśmy dalej. Według najstarszego członka załogi były to najlepsze winogrona, jakie kiedykolwiek jadł. Pewnie dlatego, że były za darmo.

​

Droga do parku przypominała bajkę o Jasiu i magicznej fasoli. Jeden serpentynowy zakręt następował po drugim, jakbyśmy wspinali się po bajkowej łodydze. Przejechaliśmy przez mgłę i nagle zaczęły się z niej wyłaniać ogromne drzewa – sekwoje. Zupełnie jakbyśmy dotarli do krainy olbrzymów.

​

Z centrum dla odwiedzających ruszyliśmy na spacer po parku. Oprócz niewiarygodnych rozmiarów drzew zaciekawiło nas to, że wiele z nich było osmalonych, spalonych, a niektóre nawet właśnie się paliły. Otóż te olbrzymy potrzebują ognia do rozmnażania. Tylko wysoka temperatura potrafi otworzyć szczelnie zamknięte szyszki sekwoi, z których wypadają nasiona. Spacerujemy więc po płonącym lesie gigantów, od czasu do czasu dostrzegamy w oddali niedźwiedzia i mamy nadzieję, że nie nadepniemy na grzechotnika.

​

Zanim ruszyliśmy dalej nad jezioro Isabella, trzeba było opróżnić zbiorniki na ścieki w kamperze. Tego zadania z nieskrywaną radością podjął się nasz nowo mianowany Disposal Manager, Paweł senior.

​

Łącznie 134 mile

Sequoia park Petra BohemianVan.com
Sequoia park Petra BohemianVan.com
Sequoia park
Cruise America

Dzień 6

Olancha

Poprzedniego wieczoru obserwowaliśmy okoliczne wzgórza, na których stopniowo pojawiały się kolejne pożary. Jakby zapowiedź miejsc, do których powoli zmierzaliśmy.

​

Rano przetestowaliśmy miejscowy basen i ruszyliśmy przez niekończące się równiny Dzikiego Zachodu. 20 mil prosto, potem lekko w lewo i kolejne 30 mil prosto. Kemping, do którego dotarliśmy, był małą oazą w skądinąd martwym krajobrazie. Dolina Śmierci była tuż przed nami, a otaczająca nas okolica doskonale do niej pasowała. Tej nocy zobaczyliśmy chyba więcej gwiazd niż kiedykolwiek w życiu. Jak okiem sięgnąć, żadnego światła, żadnego życia.

​

Łącznie 84 mile

Cruise America
Olancha
Olancha
Olancha

Dzień 7

Dolina Śmierci

Las Vegas

No i stało się, wjeżdżamy do Doliny Śmierci. Temperatura gwałtownie rośnie, zużycie piwa przez załogę również. Najpierw zatrzymujemy się przy Mosaic Canyon. Mijamy tablicę ostrzegawczą: STOP! NIEBEZPIECZEŃSTWO EKSTREMALNYCH TEMPERATUR! Wejście po godzinie 10 rano nie jest zalecane! Jest samo południe.

​

Kanion był naprawdę piękny, wygładzony przez wodę, piekielnie rozgrzany, zamieszkany przez grzechotniki i czarne wdowy. A w bonusie może nadejść nagła powódź i porwać ze sobą wszystko, co żywe. Urocze miejsce.

​

Jedziemy dalej, do najniżej położonego punktu całej Ameryki Północnej – Badwater Basin. Miejsca położonego 86 metrów poniżej poziomu morza. Miejsca, w którym przeżywa tylko kilka sukulentów i trochę owadów. Miejsca, w którym wyjście z samochodu przypomina wsadzenie całego ciała do rozgrzanego piekarnika. Kiedy wychodzicie z cienia samochodu na słońce, to tak, jakby ktoś nastawił piekarnik na maksymalną temperaturę. A kiedy jeszcze zawieje wiatr, to jakby włączył w tym piekarniku termoobieg. Temperatura w cieniu przekraczała 55°C.

​

Przeszliśmy się po solnej równinie i ruszyliśmy dalej przez dolinę, w kierunku miasta grzechu. Przejazd doliną trwał jeszcze ponad dwie godziny. Przez ten czas minęliśmy trzy samochody, a zasięg telefonu pojawił się dopiero tuż przed końcem doliny. W broszurze, którą znaleźliśmy pod deską rozdzielczą, napisano: „Ubezpieczenie nie obejmuje Doliny Śmierci”. Dobrze wiedzieć.

​

Gdy tylko opuściliśmy dolinę, temperatura zaczęła spadać. Termometr na stacji benzynowej pokazywał marne 44°C. Zapasy piwa uzupełnione.

​

W Vegas zaparkowaliśmy na parkingu dla kamperów przy hotelu Circus Circus i ruszyliśmy na miasto. Vegas to jeden wielki migający billboard reklamowy, ulice pełne spoconych imprezowiczów, nagich kowbojów i tancerek jak z karnawału w Rio. Po tygodniu spędzonym na łonie natury był to niemały szok. W restauracji zamówiliśmy tradycyjne amerykańskie steki T-bone, żeberka i pięć zapaleń płuc. Klimatyzacja pracowała na pełnych obrotach, a przejście z 40 do 20°C nie należało do najprzyjemniejszych.

​

Po tak wyczerpującym dniu wszyscy marzyliśmy o łóżku. Niestety miejsce postojowe na kempingu było asfaltowe i od niego samochód powoli się nagrzewał. W środku nie dało się wytrzymać. Na szczęście byliśmy podłączeni do prądu i mogliśmy włączyć dużą klimatyzację dachową. Udało jej się schłodzić kampera do przyjemniejszej temperatury. Szkoda tylko, że hałasowała jak uruchomiony Boeing, a do tego trzęsła całym samochodem tak, że szklanki spadały ze stołu. Klimatyzacja wyłączona. Część załogi spała na zewnątrz, a ci, którzy zostali w środku, w końcu padli z wyczerpania i gorąca.

​

Łącznie 275 mil

Death Valley Petra BohemianVan.com
Death Valley BohemianVan.com
Death Valley BohemianVan.com
Las Vegas BohemianVan.com

Dzień 8

Hoover Dam

Arizona

Tego dnia obudziliśmy się bardzo wcześnie – z powodu upału. Spakowaliśmy samochód i ruszyliśmy w stronę Zapory Hoovera. Ta kultowa budowla, po wielu próbach, w końcu ujarzmiła dziką rzekę Kolorado. Dzięki niej w tej niegościnnej krainie można było magazynować wodę i produkować energię elektryczną. A to umożliwiło rozwój Las Vegas.

​

Po przyjeździe do zapory musieliśmy przejść bardzo dokładną kontrolę bezpieczeństwa, obejmującą nawet sprawdzenie łazienki i toalety w kamperze. Ale było warto. Imponująca konstrukcja wciśnięta w koryto dzikiej rzeki. Zbudowana w nieludzkich warunkach, w których robotników zabijały nie tylko upały, lecz także woda, spadające kamienie i choroby.

​

A ponieważ zapora znajduje się na granicy Nevady i Arizony, przejeżdżając przez most autostradowy, znaleźliśmy się nie tylko w trzecim stanie naszej podróży, ale również w innej strefie czasowej. Kilka kilometrów dalej zatrzymaliśmy się nad rzeką Kolorado, żeby popływać i schłodzić przegrzane ciała. W wodzie prawie nikogo nie było, wszyscy raczej siedzieli w cieniu. No cóż, nie było na co czekać. Stroje kąpielowe i hop do wody! Wystarczył pierwszy krok do rzeki i już zrozumieliśmy. Woda była o krok od zamiany w lód.

Ponieważ wypływała z dna zapory, była porządnie schłodzona, a otaczający upał nie miał szans jej ogrzać. Nasze popołudnie wyglądało więc tak: dziesięć minut wchodzenia do wody centymetr po centymetrze, zanurzenie głowy i szybka ucieczka na brzeg. Potem pięć minut odpoczynku, aż ciało znów zaczynało się przegrzewać, i z powrotem do rzeki.

​

Przyszedł też osioł.

​

Łącznie 110 mil

Hoover Dam BohemianVan.com
Hoover Dam BohemianVan.com
Colorado river BohemianVan.com
Colorado river BohemianVan.com

Dzień 9

Grand Canyon

I jesteśmy – Wielki Kanion. A jako niespodzianka dla rodziców – lot helikopterem. Przeżycie naprawdę bezcenne. I to dosłownie. Ale zdecydowanie było warto. Wielki Kanion jest tak ogromny, że ludzki mózg, patrząc na niego z krawędzi, nie potrafi ogarnąć jego rozmiarów. Przecież miejscami ma aż 29 kilometrów szerokości i 450 kilometrów długości! Dzięki tej niezbyt budzącej zaufanie rzeczy ze śmigłem można zajrzeć w miejsca, do których nie dotrzecie pieszo albo których po prostu nie da się dostrzec z krawędzi.

​

Po wylądowaniu odwiedziliśmy jeszcze kilka punktów widokowych na krawędzi kanionu i wróciliśmy na kemping. Nie ma co więcej pisać, to trzeba zobaczyć na własne oczy.

​

Łącznie 160 mil

Grand Canyon BohemianVan.com
Grand Canyon Helicoper Petra BohemianVan.com
Grand Canyon Petra BohemianVan.com
Grand Canyon Dan BohemianVan.com

Dzień 10

Park Narodowy Joshua Tree

Los Angeles

Kolejnym parkiem, który chcieliśmy zobaczyć, był Joshua Tree. Park jak z innego świata, niemal bez turystów, pełen dziwnych, ogromnych głazów o gruboziarnistej strukturze i jeszcze dziwniejszych kształtach oraz roślin ostrych jak brzytwa. Zwykłe lekkie skaleczenie nogi źdźbłem trawy w ciągu 15 minut zamieniło się w opuchliznę, której nie powstydziłaby się cała eskadra pszczół. Jak przez każdy amerykański park narodowy, tak i przez Joshua Tree prowadzi asfaltowa droga, a zatrzymać się można praktycznie wszędzie.

​

Pod wieczór zbliżyliśmy się do L.A., które było już w zasięgu wzroku. Cieszyliśmy się, że uda nam się przejechać przez miasto jeszcze za dnia. No cóż, nie udało się. Do Long Beach, gdzie mieliśmy zarezerwowany kemping, zostało jeszcze 80 mil i dwie godziny jazdy w popołudniowych korkach.

​

Łącznie 336 mil

Joshua Tree BohemianVan.com
Joshua Tree Dan BohemianVan.com
Joshua Tree BohemianVan.com
Joshua Tree Petra BohemianVan.com

Dzień 11

San Diego

​

Rano zostawiliśmy Pawła juniora w samym środku wielkomiejskiego zgiełku i ruszyliśmy dalej na południe, do San Diego. Niecałe dwie godziny jazdy zatłoczoną autostradą w kierunku meksykańskiej Tijuany. Zaparkowaliśmy kampera na półwyspie oddzielającym zatokę San Diego od Oceanu Spokojnego i ruszyliśmy do miasta. Centrum San Diego nie różni się szczególnie od innych amerykańskich miast. Znacznie ciekawsza jest część portowa. Cumuje tu amerykańska Flota Pacyfiku. Można zwiedzić wycofany ze służby lotniskowiec USS Midway, okręt podwodny USS Dolphin albo najstarszy wciąż czynny żaglowiec Star of India. W czasie naszej wizyty wszystko było zamknięte. No cóż, z zewnątrz też ładnie...

​

Łącznie 106 mil

San Diego BohemianVan.com
San Diego BohemianVan.com
San Diego BohemianVan.com
Cruise America

Dzień 12

Granica z Meksykiem

Warunki wynajmu nie pozwalały nam przekroczyć granicy z Meksykiem, więc postanowiliśmy przynajmniej ją zobaczyć. Po amerykańskiej stronie znajduje się park stanowy, który pod względem przyrodniczym nie jest szczególnie interesujący. Zanim jednak dotrzecie przez niego do muru Trumpa, musicie przejść pieszo kawałek niegościnnego terenu. Z daleka obserwują was funkcjonariusze straży granicznej, nad głowami krążą helikoptery, mijacie zasieki z drutu kolczastego, kamery bezpieczeństwa i niezliczone tablice ostrzegawcze.

​

Jakiż to kontrast ze światem po drugiej stronie muru, gdzie tuż za nim ludzie kąpią się w oceanie, gra muzyka i wszędzie tętni życie. Aż można odnieść wrażenie, że to my jesteśmy po niewłaściwej stronie płotu.

Dalej na południe już się nie dało, więc nadszedł czas, żeby zawrócić i ruszyć z powrotem na północ.

​

Łącznie 106 mil

Border Field park Petra BohemianVan.com
Border Field park BohemianVan.com
Border Field park BohemianVan.com
Border Field park BohemianVan.com

Dzień 13

Los Angeles

Wróciliśmy na kemping w Long Beach, wypożyczyliśmy osobówkę i ruszyliśmy do Hollywood. Zobaczyliśmy słynny napis na wzgórzu, przeszliśmy się Aleją Gwiazd i pokręciliśmy się wokół największych studiów filmowych. Ale największą radość w ten upalny dzień sprawił nam schłodzony czeski Pilsner Urquell, którego udało się kupić w zwykłym sklepie przy Hollywood Boulevard.

​

Na Venice Beach dziewczyny w bikini nadal śmigają na rolkach, chłopaki wciąż ćwiczą w siłowniach pod gołym niebem albo grają w koszykówkę, a wszystko nadal wygląda dokładnie tak, jak w filmach i serialach, które od dzieciństwa oglądaliśmy z otwartymi ustami.

​

I tak, Peter Falk był największym ze wszystkich detektywów, którzy przemierzali Los Angeles i jego okolice ❤️

Hollywood Petra BohemianVan.com
Hollywood Petra BohemianVan.com
Hollywood Petra BohemianVan.com
Venice beach

Dzień 14

The Pacific Coast Highway

Ventura​

Carpinteria

Rano spakowaliśmy się i ruszyliśmy na północ drogą Pacific Coast Highway. Droga pełna przepięknych widoków na ocean, wzdłuż której stoją vany surferów czekających całymi dniami na tę właściwą falę.

​

W Venturze chcieliśmy przenocować na kempingu pełnym klasycznych przyczep Airstream. Niestety nawet przekonywanie, że nasz Ford E-450 identyfikuje się jako Airstream, nie pomogło i musieliśmy jechać dalej. Dalej do Carpinterii.

Kempingi były coraz bardziej zatłoczone i niestety coraz bardziej przypominały przepełnione osiedla mieszkaniowe. Udało nam się znaleźć ostatnie wolne miejsce na kempingu przy plaży. Wokół nic, tylko piasek, morze i surferzy, wciąż czekający na tę właściwą falę.

​

Łącznie 107 mil

The Pacific Coast Highway
Airstream
Dan BohemianVan.com
Petra a Dan BohemianVan.com

Dzień 15

The Pacific Coast Highway

​Santa Barbara

​Pismo Beach

Poranny standard – spakować wyposażenie stojące na zewnątrz, stół, krzesła, grill... grill! Ktoś w nocy zniszczył nam grilla! Wyglądał, jakby przejechała po nim ciężarówka. Ale nikt z nas niczego w nocy nie słyszał. A przecież planowaliśmy dla niego wielką karierę. Już w San Francisco założyliśmy mu konto na Instagramie, wrzucaliśmy zdjęcia z grillowania, zdobywaliśmy kolejnych obserwujących, a teraz? Jego przyszłość legła w gruzach. Próbowaliśmy wprawdzie przywrócić mu choćby podstawowy kształt za pomocą dużego kamienia, ale kto by go teraz chciał...

​

Po drodze zatrzymaliśmy się w Santa Barbarze, mieście założonym przez Hiszpanów po wypędzeniu rdzennych mieszkańców. Odwiedziliśmy klasztor i Stearns Wharf, słynne drewniane molo z drogimi restauracjami i sklepikami pełnymi turystycznych bibelotów. Ale także pełne wędkarzy – jeden z nich właśnie wyciągał z wody małego rekina.

​

Noc spędziliśmy na kempingu przy Pismo Beach.

​

Łącznie 95 mil

Santa Barbara
Santa Barbara
Santa Barbara
Santa Barbara

Day 16

The Pacific Coast Highway

Big Sur

​Monterey

Santa Cruz

Szesnastego dnia czekał nas najpiękniejszy odcinek tej drogi. Jeden widok piękniejszy od drugiego. Co kilka kilometrów zatrzymywaliśmy się i podziwialiśmy krajobraz. W jednym z takich miejsc podeszła do nas młoda para z Azji. Dziewczyna bardzo chciałaby zajrzeć do naszego kampera. No to czemu nie? Może następnym razem zamiast osobówki wynajmą sobie kampera. Nie mieliśmy jednak pojęcia, że z całego samochodu najbardziej interesuje ją nasza toaleta. Stoimy więc, patrzymy na siebie, potem na jej chłopaka i czekamy. On wyglądał, jakby było mu już trochę głupio, a nam naprawdę było głupio. Ale rozumieliśmy, że to nie jego wina i że sam czuje się niezręcznie.

 

W końcu wyszła, podziękowała i zniknęła w swoim samochodzie. A zamiast niej na naszą toaletę poszedł usiąść jej chłopak. Od dwóch tygodni przemierzamy Amerykę w jeżdżącym publicznym WC.

​

Łącznie 201 mil

Big Sur
Big Sur
Cruise America
Big Sur

Dzień 17

Santa Cruz

W Santa Cruz zostaliśmy przez cały następny dzień. Planowaliśmy wybrać się na obserwację wielorybów. Około trzygodzinne uganianie się za morskimi olbrzymami przyniosło następujące atrakcje: wydra morska leżąca na plecach na powierzchni wody i jedząca rybę na śniadanie, a gdzieś w oddali wieloryb dwa razy uderzył ogonem o wodę... chyba.

​

Żebyśmy nie wrócili zupełnie z niczym, załoga zabrała nas do zatoki pełniącej funkcję żłobka dla rekinów. Dwumetrowe maleństwa spokojnie tam dorastają, a potem ruszają w świat. Trochę zaniepokoił nas fakt, że była to ta sama zatoka, nad którą kempingowaliśmy. Od małych rekinów do naszego kampera było jakieś 30 metrów.

​

Z wieczornej kąpieli na kempingu nic nie wyszło.

Santa Cruz
Santa Cruz
Santa Cruz shark
Santa Cruz Petra a Dan Bohemianvan.com

Dzień 18

San Francisco

Ostatni odcinek drogi do San Francisco pokonaliśmy dość szybko i bez problemów. Zwrot kampera i przekazanie dalej podróżujących z nami zapasów jedzenia również przebiegły sprawnie. Tylko grilla nikt już nie chciał, więc jego instagramowa kariera zakończyła się w śmietniku za wypożyczalnią.

​

Wróciliśmy do naszego ulubionego hotelu, który po tych dwóch tygodniach wyglądał zupełnie inaczej. Nie żeby był piękny i wyremontowany, ale jeszcze bardziej rozebrany i zakurzony.

​

Ruszyliśmy do miasta, odwiedziliśmy kolejne znane miejsca, ale najbardziej cieszyliśmy się na wizytę w Café Praha. Córka czeskich emigrantów przeniosła mały kawałek Czech do centrum San Francisco. I co z tego, że nalewała Pilsnera po amerykańsku, że grzanki do tatara przypalili pięć razy (!), a tradycyjny gulasz i gulasz segedyński z knedlikami gotował Meksykanin, który pytał nas, czy to naprawdę ma tak smakować. Ma! I smakowało fantastycznie. Wszystko.

​

Łącznie 75 mil

Cruise America
Europa Hostel
San Francisco
pilsner urquell

Dzień 19

San Francisco

Alcatraz

Dziś jedziemy na Alcatraz! Do słynnego na cały świat więzienia, w którym wypoczywali goście z Al Caponem na czele. Rejs z portu trwał zaledwie kilka minut i już wysiadamy na wyspie. W przeciwieństwie do dawnych czasów dziś można poruszać się po niej niemal wszędzie i wedle własnego uznania.

 

Dolną część wyspy zajmuje pierwotna twierdza wojskowa z 1850 roku. Stopniowo wspinacie się do górnej części, gdzie znajduje się słynny blok więzienny z 1934 roku. Wchodzicie do niego tą samą drogą, którą przybywali nowi więźniowie. Najpierw przez punkt przyjęć, prysznice, miejsce wydawania ubrań i pościeli, aż do części z celami. Następnie przez jadalnię i bibliotekę wychodzicie na dziedziniec. W drodze powrotnej mijacie izolatki, część przeznaczoną na odwiedziny, pomieszczenia strażników i wreszcie przez gabinet naczelnika wychodzicie na wolność.

​

A potem przez sklep z pamiątkami na statek i z powrotem na stały ląd. Jeszcze wizyta w Café Praha i spać.

Alcatraz
Alcatraz Santa Cruz Petra Bohemianvan.com
Alcatraz
Alcatraz

Dzień 20

San Francisco

Golden Gate Bridge

Ostatni dzień, więc jeszcze szybko na Golden Gate Bridge. Doszliśmy tylko do połowy, bo most ma dwa kilometry długości, po drugiej stronie nie ma nic ciekawego, a przede wszystkim... dwa razy dwa to cztery. Poza tym dla pieszych i rowerzystów otwarta była tylko jedna strona mostu, więc panował tam straszny tłok.

​

W drodze powrotnej jeszcze trochę nacieszyć się pięknem San Francisco, pozdrowić chłopaków z naszej ulicy i na lotnisko.

Golden Gate Bridge
Golden Gate Bridge Petra a Dan BohemianVan.com
San Francisco
San Francisco
bottom of page